uit het huismannenpraatjesarchief
Leve Het Voorstoeltje
Eindelijk is het zover. Hèt moment. De eigenlijke en geheime reden waarom je aan een kind begint: Het Voorstoeltje. Tadaaa. Luc kan in Het Voorstoeltje aan de Fiets. En dat is niet alleen zeer praktisch, omdat je er namelijk een stuk mobieler van wordt, iets waar je na bijna acht maanden trammen en wandelen wel eens aan toe bent ook; dat is vooral erg léuk, omdat het ook nog zo leuk stáát, zo'n stoeltje met kind aan papa's fiets. Je leest wel eens iets over het kind als mode-accessoire, dat lees je toch wel eens, in de krant of zo? Een beetje zure stukjes van, ik neem aan, al dan niet bewust kinderlozen die zich dan ergeren aan kinderen in het openbaar. En hun ouders dan ook vooral natuurlijk, die ze van die dure kleren aantrekken en in van die dure karren rondrijden en op van die dure feestjes trakteren. Nou zíjn dat over het algemeen ook inderdaad strontvervelende en tot op het bot verwende kinderen, met van die van schuldbewustheid slaafs geworden en kromgetrokken ouders die alleen in het weekend even tijd hebben om met hun wenskroost te pronken en die zich, om de zorgvuldig geplande quality-time toch nog een béétje leuk en gezellig te houden, radeloos en met hangende pootjes in het rond laten commanderen door hun gedesignde kleuters, dus daarom voel ik mij ook nooit zo aangesproken door dat soort cursiefjes en vind ik ze meestal wel leuk om te lezen. Haha, die gekke andere ouders, die doen het ook allemaal helemaal verkeerd. Wat dom. Hier, moet je horen, een petje van zestig gulden. Omdat er een mèrk op staat. Tssss. Een truitje van over de honderd gulden, beláchelijk! Ze dragen het nauwelijks. Babyschoentjes van négentig gúlden. Babies kunnen niet lópen! Moet je zien. Moet je lezen. Nou nou nou. Een kind is toch zeker geen statussymbool? Alleen om mee te pronken? In het weekend, ja! En dan weer vijf dagen naar de crèche zeker? Van 's ochtends acht tot 's avonds zes? Voor papa's carrière, voor mama's carrière, drukdrukdruk? Niet bij ons. Wij doen dat beter. Vinden wíj in elk geval. Behalve als het gaat om Het Voorstoeltje. Niets onderstreept het vaderschap zo fraai als Het Voorstoeltje aan de Fiets. Zelfs als het leeg is, ontleent de fietsende vader zijn bestaansrecht nog voor een groot deel aan Het Stoeltje. Laat staan wanneer hij zijn Zoon erin vervoert. Dan huppelt zijn vaderhart van geluk. Zijn vaderborst zwelt van trots, de van al het bukken en tillen toch wat aangeslagen vaderrug fiert rechtop en zijn vaderogen stralen vanachter zijn zonnebril, want het is óók nog mooi weer, van vaderliefde de wereld tegemoet. Het werkt vooral bij vaders trouwens. Bij moeders is het minder, ik weet niet waarom. Des te groter was de teleurstelling, zullen we het maar noemen, toen dit weekend, vlak voor het allereerste ritje om het voorzichtig uit te proberen, bleek dat het nieuwe stoeltje, kraamcadeau van oma, niet op vaders fiets paste. En wèl op moeders fiets, godverdegodver. Dat zou mij toch niet gebeuren hè?, dat ik op het eerste ritje met míjn zoon in Het Voorstoeltje aan de Fiets als een willekeurige voorbijganger naast mijn vrouw rijdt, of, erger nog, achter of voor mijn vrouw rijdt, zònder Stoeltje aan m'n stuur. Impotent is minder erg. Zelden heb ik zó doortastend en verbeten aan fietsen gesleuteld en geschroefd als die middag om het toch zó voor elkaar te krijgen als ìk in mijn hoofd had: Het Stoeltje aan míjn stuur, de eerste rit voor míj! En hoe minder het lukte, hoe fanatieker en humeuriger ik werd. Net toen ik op het punt stond oma's kraamcadeau met een hamer op mijn stuur te sláán godverdomme en zo de rest van het weekend eens flink te verpesten, kwam mijn vrouw met de verstandige suggestie Het Stoeltje dan maar te ruilen, als het niet op mijn fiets paste, want dan hadden we er toch niets aan en konden we er beter één met haken kopen. En ruilen kon je altijd maar beter gelijk doen, dan had je het maar gehad, hadden we meteen een doel voor ons eerste ritje. Niet te ver ook. En dan konden we nu toch zolang dat oude Voorstoeltje wel gebruiken? Vond mijn vrouw. Zie je nou dat het bij moeders niet werkt? Want het oude Voorstoeltje paste wèl op mijn fiets.

©JosvanVenrooij