uit het huismannenpraatjesarchief
Het is weer herfst
Je wordt er soms ook wel eens ziek van trouwens, van al dat gehuisman, daar vertel ik waarschijnlijk niets nieuws mee. Vooral als de regen en de bladeren opdringerig lawaaierig tegen de ongezeemde ramen stormen, striemen en beuken, de bomen de ongelijke strijd al zo’n beetje hebben opgegeven, buiten alles grijs en donkergrijs is en binnen de spaarlamp de hele dag aan moet, al een paar dagen, en de verwarming, dan willen zich boven het grijzende huismannenhoofd ook nog wel eens donkere wolken samenpakken. Dit is het dus, sombert papa dan, terwijl de Teletubbies zijn peuters hypnotiseren zodat ze tenminste heel even niet aan papa’s benen om aandacht aandacht aandacht hangen te zeuren. En geheel in lijn met papa’s moeilijke leeftijd. Dit is het dus. Hiervoor moest ik zonodig een vwo diploma. Hiervoor heb ik op de kunstacademie gezeten, vijf lange jaren elke avond van de week. Hiervoor heb ik moeilijke keuzes gemaakt in mijn leven, knopen doorgehakt, beslissingen genomen en consequenties aanvaard. Het hoofd geboden aan zware tijden en tegenslag, aan mezelf gewerkt en gesleuteld, tegen beter weten in soms, om te worden die ik nu ben: een sukkel die de hele dag appeltjes staat te schillen, bekertjes melk staat in te schenken en poepluiers staat te verschonen. Die de deur niet uitkomt, behalve voor nieuwe appeltjes, een nieuw pak melk en nieuwe luiers. Wiens conversatie niet verder reikt dan kniehoogte omdat hij niks anders meemaakt op een dag, in een week een maand een jaar, de rest van zijn leven lang. Een kniesoor die zich niet meer scheert en niet meer in de spiegel kijkt, zichzelf geen pleziertje meer gunt. En die zijn peuters dan in godsnaam maar laat afstompen bij de Teletubbies, dus, om er maar even vanaf te zijn. Van het voorlezen en het spelen, het puzzelen en het verven en het eeuwige gebabbel en gedrentel want níks vindt papa leuk. En dan kunnen ze straks gelukkig weer naar bed. Eindelijk even rust. Maar zelfs dáár geniet papa niet echt van. Want alles is teveel en alles maakt lawaai en staat en ligt en zit ontzettend in de weg. Vooral papa zelf. En dat klinkt niet gezond, dat vindt papa zelf ook wel, maar ja, het zijn nou geen klachten waar je snel mee naar de dokter gaat. En bij je vrouw hoef je ook niet elke keer aan te komen want die moet werken. En vroeg naar bed. En die wil als ze thuis is graag wél even van haar peuters genieten, zonder jouw negatieve gezeur, dat snapt papa heus wel. Dus papa zegt al niks meer en moppert en monkelt de week wel weer door. Want ziek melden, dat kan niet, als huisman. Bij wie? En wat dan? Met de jongens? Maar ja. Als papa ’s ochtends rillend en klappertandend van de koorts zijn bed niet uit wil, kan er toch niemand meer om heen en is het toch gebeurd, of het nou kan of niet. En worden er noodmaatregelen getroffen. De dokter wordt gebeld, vrienden worden ingeschakeld, adv-dagen verzet. En oma wordt gebeld. Dus oma neemt de trein, net als wij blij dat ze kan helpen en neemt de rest van de week met ferme hand de touwtjes over, hoort papa, vanuit zijn bed. De wasmachine draait op volle toeren, de afwas wordt twéé keer per dag gedaan. Er wordt gestreken en gepoetst, uitgesopt en afgenomen, gestofzuigd én geveegd. En met even ferme hand worden de peuters door de dag geloodst. Verluierd en aangekleed, hop op de pot en hup weer eraf, hop aan tafel en hup naar bed. Niet zeuren, niet huilen, niet janken, want oma wil nog dit en oma moet nog dat, pannetje laadje kastje, wasdroger afwas wasje. Maar de peuters huilen wél en de peuters wíllen niet. Papa doen, huilt die van twee. Ik wil naar papa, jankt die van drie. En papa krijgt kusjes en papa krijgt aaitjes en het lekkerste plekje is bij papa in bed, ik vin je heel lief hoor papa. Lieve lieve papa. Aandacht aandacht aandacht. Papa lust er wel pap van en hij voelt zich al stukken beter. En als oma vrijdagmiddag met een grote bos bloemen de trein weer naar huis neemt, blij dat ze heeft kunnen helpen, is papa heel blij dat hij dankzij oma lekker heeft uit kunnen zieken. Heel blij. Maar hij is ook heel blij dat hij het weer allemaal zelf mag doen. Dat hij weer lekker mag verven en kleien en voorlezen. En puzzelen en spelen. Weer kan genieten van het gebabbel, het getuttel en gedrentel. En de afwas, die laten we lekker staan voor mama, als ze thuis komt, met de boodschappen. Want papa is nog wel een béétje ziek.

 ©JosvanVenrooij