weblog archief januari 2008                        terug naar het bewijs

31-1-08

Raadsel
Terwijl de man toch nog weer een flink mandjevol dagelijkse boodschappen in de tas stond te pakken, schoot zijn jongste zoon, als papa het goed vond, even de aanpalende speelgoedwinkel in. Even kijken wat iets kostte, zoals hij het zelf geheimzinnig omschreef. Gelukkig had de man vanaf de inpaktafel van de supermarkt een goed overzicht over de speelgoedwinkel en zo zag hij zijn kleine jongen met een enorme, gekleurde doos onder zijn arm plaatsnemen in de rij bij de kassa, en geduldig op zijn beurt wachten. Dat duurde even en af en toe moest hij wat aan de enorme, gekleurde doos hannesen, omdat die eigenlijk helemaal niet onder zijn arm paste. De man zag hoe hij de doos uiteindelijk voor de kassajufrouw op de iets te hoge toonbank neerlegde en hoe de juffrouw de enorme doos scande. Hij zag tenslotte hoe zijn jongen door de juffrouw en de andere klanten vertederd lachend werd nagekeken toen hij de enorme doos weer onder zijn arm nam en terugbracht naar het schap. Het was de vrachtwagen van Cars, onthulde zijn zoon hem later, op de fiets tegen de wind in naar huis. Die wilde hij graag hebben. Zestig euro, kostte die, had de juffrouw hem verteld. Waarop hj gezegd had, vertelde hij na enig nieuwsgierig vaderlijk aandringen verder, dat hij dan nog even verder ging sparen. En dr had de juffrouw dus om moeten lachen, hij snapte niet waarom. Maar papa kon het hem ook niet uitleggen.

 

30-1-08

Veilig naar school
Vanochtend moesten ze natuurlijk door een vervelend, miezerig regentje naar school rijden, en daar werd het al helemaal niet beter van, maar het viel de man weer eens op dat de straten rond het schoolplein, waar hordes mede-ouders elkaar op hoge wielen in ordeloze rijen het laatste dichtbije plekje bevochten, verreweg het gevaarlijkste stuk van de route naar school waren, voor zijn jongens op hun fietsjes.

 

28-1-08

Grote knul (2x)
Samen met zijn oudste zoon moest de man vanmiddag naar de tandarts. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: de man vond het op zijn zachtst gezegd verschrkkelijk om naar de tandarts te moeten. In vroeger tijden was hij uit angst zelfs jarenlang maar gewoon heleml niet gegaan, tot zijn vrouw hem er met enige moeite van wist te overtuigen dat dat op den duur natuurlijk geen oplossing was. Zij vond hem een wel zr geduldige tandarts, die de opgelopen schade op therapeutische wijze stukje bij beetje herstelde, en sindsdien hadden zij de man met vereende krachten naar en dr halfjaarlijkse controles, langdurige behandelingen en talloze tandsteensessies gesleept. Het was in de loop der jaren wel steeds iets beter gegaan, sinds kort ging de man zelfs alleen, maar nog altijd wierp een tandartsbezoek een dagenlange schaduw vooruit en kon de man de stoel niet anders dan verkrampt en met een natte rug van het angstzweet verlaten. Vanmiddag was het echter zaak daar nou ook weer niet al te veel van te laten merken, hij wilde zijn lastige angst tenslotte niet op zijn zoon overbrengen. Tot nog toe leek dat wel aardig gelukt, trouwens, want daar stapte zijn jongen al dapper als eerste de stoel in. Gedwee en ontspannen lag hij ruim twintig minuten achterover met zijn mond open om zijn kiezen te laten sealen en op eigen verzoek onverdoofd een gaatje te laten vullen. Zo onopvallend mogelijk draaide de man af en toe met afgrijzen zijn blik weg en merkte dat hij, om volledig te verkrampen, dus niet per se zlf in de stoel hoefde te liggen. Bemoedigend legde hij zijn hand even op het been van zijn dappere zoon, een klein kneepje, een klopje, en: gaat het, knul? Een koelbloedige duim stak omhoog als antwoord. En toen hij dan toch ook wel wat opgelucht lachend weer omhoog kwam uit de stoel was het dus papa's beurt. Papa, die al de hele middag zijn best had gedaan niets te laten merken en ook nu schijnbaar kalmer dan ooit plaatsnam in de gehate stoel. Uiterlijk zo onbewogen als hij maar kon zijn mond opende voor wat komen ging. Daar gierde en schrilde en gilde het al door zijn hersenpan, daar piepte en blies het al door zijn hoofd. Maar dwars door alles heen voelde hij even een bemoedigend handje op zijn been, een klein kneepje, een klopje, en: gaat het, pap? Zo koelbloedig als hij maar kon, stak hij zijn duim omhoog.

 

24-1-08

Elk nadeel enzovoort
Dat zijn vriendje ging verhuizen, vertelde zijn jongste op de fiets naar huis. En na de zomervakantie dus naar een andere school moest. En dat hij dat wel jammer vond omdat hij eigenlijk nt een beetje vriendjes met hem was geworden. Jammer inderdaad, vond de man dat ook, voor zijn kleine jongen. Die al een turbulente geschiedenis van opeens verhuisde en plotseling verdwenen vriendjes achter de rug had voordat hij anderhalf jaar geleden zlf het plotseling verhuisde vriendje was en ze allemaal in n keer kwijtraakte, schoot de man meteen te binnen en zette zijn medegevoel nog een graadje warmer. Zker jammer, hl erg jammer, vond hij het. Jeetje. Goh. Maar z jammer was het nou ook weer niet, troostte zijn jongen de man, want het vriendje was k het beste vriendje van zijn eigen twee beste vriendjes, en die speelden dus vaak met z'n drien. Zonder hem. Als het vriendje straks verhuisd was, kon hij zelf allicht wat vaker met zijn twee beste vriendjes spelen. En ja, dacht de man opgelucht, zo kon je het ook bekijken. Als ie verder maar geen voetballer werd.

 

23-1-08

Dauble doozeur?
Helemaal in het begin, toen hij net zijn eerste woordjes had geleerd, vond hij het nog wel leuk, lezen. Zijn oudste zoon. Had hij achterop de fiets nog eens vol verbazing uitgeroepen dat hij het bordje op de winkeldeur kon lezen: open! Een heel nieuw woord! Had hij opeens door dat het een systeem was. Toen was hij ook nog wel eens te porren geweest om iets voor papa te lezen. Of samen met papa. Daarna was dat verdwenen, de man had nooit goed begrepen waarom. Alleen onder luid protest nog. En van de stripboekjes, waarvan papa en mama beweerden dat ze vl leuker waren als je de tekstballonnetjes las, bleef hij jarenlang hardnekkig alln de plaatjes lezen. Dat vond hij al leuk genoeg. Hij kn het heus wel, lezen.. hij dd het gewoon niet graag. Het drde hem te lang misschien, voor het iets werd, zon zin, zon heel verhaal. Dcht de man te begrijpen. Maar sinds kort was dat ook weer voorbij, had er een doorbraak plaatsgevonden of zoiets, want steeds vaker hoorde de man zijn zoon zachtjes lispelen boven zijn stripboek. Uit zichzelf een leesboek doorwerken. De ondertiteling op tv oplezen. En alle borden op straat, een verhaaltje voor zijn broer, de krantekoppen en wat er verder maar te lezen viel. Wat hedenavond resulteerde in het declameren van de gebruiksaanwijzing in kleine lettertjes op de tube twee-componentenlijm. Waarvan papa dan wel weer pas na een woord of zeven doorhad dat hij inmiddels op frans was overgeschakeld.

 

21-1-08

Baart kunst
Zijn dochter had de man indertijd, jaren geleden alweer, gewoon tot en met de allerlaatste dag groep acht naar school en weer naar huis gefietst. Naar de middelbare school kon dat niet meer, uiteraard, maar liefst had hij dat k nog een tijdje gedaan. In de voorafgaande vakantie had hij de route trouwens wel een keertje met haar vrgefietst. Om te oefenen. Overbeschermend, vond haar moeder zijn ex dat toen ook allemaal al, maar, nou ja, misschien was de man dan wel een bervader avant la lettre, hj vond nou eenmaal dat hij zijn kind niet zomaar onbeschermd kon overleveren aan de intolerante hel van het grote stadsverkeer. En dat vond hij nog steeds. Maar goed, dat was de grote stad. Daar woonde hij inmiddels niet meer. De route die hij tegenwoordig met zijn jongens op en neer fietste was een stuk rustiger. Uitgestorven, bijna, naar stadse begrippen. En vooral zijn oudste zoon zou hij een hl groot plezier doen, wist de man, wanneer hij hem bijvoorbeeld een paar keer per week alleen naar huis liet fietsen. Op dins- en donderdagen, wanneer zijn jongste twee uur eerder vrij was van school dan zijn oudste, zou hij zichzelf daar trouwens k een heel groot plezier mee kunnen doen. Als hij maar durfde. Hij had zijn zoon al eens vagelijk beloofd het dit schooljaar dan maar eens te gaan oefenen, maar vooral omdat de man het uiteindelijk toch te griezelig vond was dat er nog niet van gekomen. Vandaag werd hij keurig links door de feiten ingehaald. Zijn oudste was boos op hem, zette er goed de vaart in, naar huis, op zijn fietsje, en deed net of hij zijn vader net hoorde roepen van: wacht, wacht even op ons. Er stond een stevig windje, zijn jongste hield het tempo niet bij en zo zat er voor de man niets anders op dan zijn oudste zijn voorsprong te laten houden. En de proef op de som te nemen. En al had hij een beetje de pest in over al die nurkse eigenwijzigheid, hij moest toch ook toegeven dat zijn jongen het heel goed deed. Hij keek links en rechts en gaf voorrang, stak zijn hand uit en remde af bij de gevaarlijke punten. Kwam veilig en heelhuids thuis. De man moest zichzelf dan ook toegeven dat hij zijn zoon dus zonder probleem alleen naar huis zou kunnen laten fietsen. Al dacht hij dat hij zelf misschien nog wel een keertje moest oefenen.

 

17-1-08

Mannenwerk
Wat was het toch een ingewikkeld iets, emancipatie.. vond de man vandaag maar weer eens. Zodra er een tang of een schroevedraaier aan te pas kwam, was het zelfs in 2008, zelfs in zijn moderne omgedraaide gezin nog gewoon, ouderwets: mannenwerk. Het opnieuw aansluiten van de kabeltv bijvoorbeeld, dat vanavond moest gebeuren omdat zijn vrouw een film wilde zien. Een vervelend pielwerkje met stanleymessen en de verkeerde tangen omdat het juiste gereedschap voor dat irritante kutcoaxsnoer waarschijnlijk nog niet eens bestnd, laat staan dat je het in huis had. Een werkje waarvan zijn gemancipeerde, kostwinnende vrouw dus zonder blozen, maar wel met de benodigde blikken durfde beweren dat zij daar als vrouw toch vl te onhandig voor was. Waarna de man zich er dan maar aan zette. Met tegenzin natuurlijk, dat wel, maar in stilte. In tegenstelling tot zijn vrouw, wilde hij maar zeggen, die een half uur eerder bij wijze van hoge uitzondering eens de afwas had moeten doen. Briesend en foeterend dat zj immers al de hele dag gewerkt had, had ze de potten en de pannen luidruchtig in het afdruiprek gesmeten. Want de afwas, dat was in zijn moderne omgedraaide gezin natuurlijk juist weer mnnenwerk.

 

16-1-08

Als nieuw
Vanwege de ochtend had hij het misschien iets barser gezegd dan hij het nou echt bedoelde, maar opns zag hij het: de schoenen die zijn jongste zoon nou dus alwr had aangetrokken, konden cht niet meer. Ooit waren het hippe, witte sportschoenen geweest, waar hij met zijn moeder voor was bezweken, nu waren het afgetrapte, voddige en modderige klompjes armoe geworden waaraan je nauwelijks nog kon zien dat het ooit witte sportschoenen geweest moesten zijn. Z liet de man zijn zoon dus net naar school gaan, besloot hij lik op stuk. Ut die dingen en weg ermee, je andere schoenen aan, commandeerde hij. Iets barser dus dan bedoeld. Jammerend en jodelend van ellende deed zijn jongste wat hem werd gevraagd, want het waren zijn levelingsschoenen. Nit zou hij nog schoenen vinden die z lekker zaten als deze. Nit! Nt! Nit! Dikke, natte tranen over zijn wangen. En omdat hij zijn zoon z dus k niet school wilde laten gaan, beloofde papa hem de schoenen schoon te maken en dan vanmiddag nog maar eens te zien. Een vage belofte zonder enige garantie waar zijn zoon evenwel opgelucht tevreden mee was. En zo stond de man gisteren dan twee haveloze, afgeleefde schoenen te schrobben. Met een een borsteltje en een sopje. Want beloofd is beloofd, nietwaar. Veel beter werd het er niet van, zag hij al snel. Iets schoner en witter, dat wel, maar dat ze tot op de draad versleten waren zag je daardoor eigenlijk nog beter. En de man nam zich voor zijn zoon later op de dag in een goed gesprek voor te bereiden op het afscheid van zijn lievelingsschoenen. Vreemd genoeg liep het anders. Want toen zijn vrouw vroeg thuiskwam, rende hun jongste zoon haar al tegemoet, met zijn schoenen trots voor zich uit. Kijk eens mama, die heeft papa gewassen, jubelde hij haar toe. Zijn moeder vond het maar niks, zag de man al meteen. Die konden ze beter maar weggooien, vond zij harteloos. Ach nee, vond de man, ach nee, als die jongen ze nou toch mooi vindt.. En aldus bracht hij vanochtend zijn zoon naar school in twee frisgewassen, haveloze schoenen.

 

15-1-08

No2kids
In de krant zag de man vanochtend een paginagroot artikel over opvoeden. Altijd een interessant onderwerp, vond hij dat, vakliteratuur als het ware, en hij begon het met belangstelling te lezen. Het ging over respectvol communiceren. Over een boek, mt een opvoedcursus. How2talk2kids, heette het. Gn best begin, vond de man dat maar meteen, want hoezo moest dat dan weer in het engels? En als je met kinderen wilde communiceren hoefde je je toch nog niet gelijk te verlagen tot dat vervelende nep-joviale hakkietakkie-sms-taaltje waarvan reclamemakers dan dachten dat kinderen zich bedienden. Dat je een twee als toe uitsprak, ja, dat wsten we nou wel eens een keer en het woord kids moest liefst vandaag nog verboden worden. Wie zijn kinderen kids noemde, die wlde ze helemaal niet eens opvoeden, die wilde ze alleen maar mooi, eigentijds en vooral duur aankleden en dan hop in de suv naar de opvang. Tenminste, zo weinig genuanceerd dacht de man erover. Maar goed. Gaandeweg het artikel las de man dat hij het dus ook helemaal verkeerd had aangepakt, met zijn kinderen, al die tijd. Dat hij ze nooit voldoende gerespecteerd had. Geen van drien. Geen rekening had gehouden met hun verlangens. Hun gevoelens niet erkend. Dat hij, als ze bijvoorbeeld op tafel stonden te springen, tegen ze had moeten zeggen: "H, er staat een kind op tafel. Ik begrijp dat het leuk is om op tafel te dansen, maar een tafel is om aan te zitten. Kom je er zelf af, of zal ik je helpen?" Dat had hij dus nog nit tegen zijn kinderen gezegd. Hij had ze in zijn onwetendheid per ongeluk opgevoed tot kinderen die het niet in hun hfd zouden halen om op tafel te gaan staan springen. Maar dat was natuurlijk onverantwoord ouderwets, begreep hij nu.

 

11-1-08

Blauw
Meer dan een jaar had de man zo goed als onafgebroken geklust aan zijn droomhuis. Tussen de was en de boodschappen door, het halen en brengen der kinderen, een incidentele schrijfopdracht. Nu was deze week de vloerbedekking gelegd en was het droomhuis, of in elk geval de begane grond, met een enorme sprong voorwaarts plotseling een heel eind af gekomen. En het leek wel of alle vermoeidheid en irritatie van een jaar klussen nu in n keer over hem werd uitgestort. Alles deed hem pijn, z'n voet en z'n knien, z'n schouders, z'n nek, en nergens had hij zin in. Chagrijnig en besluiteloos strompelde hij mokkend en somberend over zijn nieuwe vloer heen en weer. Kon hij zich weer door een zwart gat heen worstelen. Gadver! Daar had hij al heleml geen zin in.

 

9-1-08

Toverslag
Nou, daar lag het dan, over de hele begane grond van zijn droomhuis: het zwarte marmoleum dat zijn werk van het afgelopen jaar in n klap volledig tot zijn recht zou laten komen. De kroon op lange maanden van schuren en plamuren, stucen, timmeren en schaven. Uithuilen en opnieuw beginnen. De beloning voor zijn doorzettingsvermogen. En het was inderdaad prachtig. Schitterend. Betoverend. Preces zoals hij het zich al die tijd had voorgesteld. Het voldeed hlemaal aan het beeld dat hij zich op moeilijke dagen als troost voor ogen had gehouden: zo mooi als het ooit zou worden. Het was zelfs z precies wat hij zich erbij had voorgesteld dat hij er ook eigenlijk meteen aan gewend was. Het leek wel alsof het er al die tijd al gelegen had. En hoe blij de man ook was, dat vond hij nou toch weer een beetje jammer. De betovering had van hem wel iets langer mogen duren.

 

4-1-08

Loodjes
Meer dan een jaar was de man nu al weer aan het klussen, in zijn droomhuis op het platteland. Met tussenpozen weliswaar maar vooral sinds hij ook zijn intrek had genomen in het klusprojekt, met zijn gezin, tussen de bouwmaterialen en het gereedschap, de pasgeschilderde deuren op schragen en de zaagmachine midden in de kamer, talloze grote en kleine karweitjes dag en nacht verwijtend onder handbereik, had hij toch het idee dat zijn leven uit weinig anders meer bestond. Meer dan eens had hij zich in moeilijke tijden, waarin er geen schot in de zaak leek te zitten, bemoedigend voorgehouden dat ooit ook de dag zou komen dat de vloerbedekking gelegd werd. En dat zijn klushuis dan in n keer als bij toverslag zo goed als klaar zou zijn. Alles wat hij al die tijd met veel geduld en gedoe had verbeterd, vervangen, gerestaureerd of hersteld, geschuurd, geplamuurd en geschilderd zou opeens volledig tot zijn recht komen. Het grote plan zou duidelijk worden: de wereld zou zien wat hij de hele tijd al had gezien. Een droomhuis. En nu was het dan bijna zover. Vandaag was de man begonnen de ondervloer te leggen. En omdat de hele benedenverdieping tegelijk onder handen werd genomen was de chaos in huis compleet. Op de onhandigste plekken, tot zelfs op de trap stonden meubels op elkaar gepakt. De man kon zijn kont niet keren en als hij het toch deed bezeerde hij zich aan iets dat in de weg stond. Of stootte hij het trapleer met de bouwlamp bijna om. Of struikelde over iets anders. Midden in de achterkamer, half onder de tafel, lagen twee grote stapels vloerplaten, rollen plastic, er was nog net ruimte voor een klein werkbankje en een zaag. Het groene zaagsel verspreidde zich vastberaden door het hele huis, de koelkast stond op het aanrecht. Het peperdure fornuis zou morgen zolang in de tuin moeten staan. Het was een grotere bende dan ooit. Maar dat gaf niet, knorde de man tevreden, het contrast zou straks des te groter zijn.

 

3-1-08

De aard van het beestje
De man en zijn vrouw hadden gasten over de nog altijd kale houten vloer. Kennissen, waren het. De ouders van het vriendinnetje van hun jongste zoon, uit de grote stad. Die zagen ze nog, zo af en toe, vanwege de vriendschap van hun kinderen vooral, die telkens vanzelfsprekend en vertrouwd als vanouds verder gingen waar ze mnden eerder gebleven waren. Belangstellend lieten de ouders van het vriendinnetje, de vader was architect, zich ondertussen rondleiden door het klushuis van de man, om de vorderingen sinds het vorige bezoek te bekijken. En omdat het alweer bijna een jaar geleden was, waren dat er nogal wat. Het houten plafond met de gerestaureerde balken, de zelfgebouwde keuken van schuttinghout, de vensterbank om in te zitten, de boekenkasten. De opnieuw gestucte muren, de herstelde originele details, het omhooggebrachte raam. Waarderend liet de architect tenslotte, aan het eind van de rit, zijn hand over een glanzende deurlijst gaan. Dat de man wl mooi kon aflakken, merkte hij daarbij op. Dat was natuurlijk een compliment, zeker in een huis dat voor een wel heel groot deel uit gelakt hout bestond. Dat hoorde de man ook wel. Toch kon hij het niet laten zich af te vragen wat er dan aan de rest van zijn kunstwerk mankeerde. Want zo zat de man in elkaar.