het bewijs
weblog van een huisvader
......................

 


uit het dagelijks archief:
juli 2006
 





 

 

 

 

 

vrijdag 28 juli
Verjaarscadeau
Om zijn verjaardag te vieren liepen de man en zijn voltallig gezin vandaag door de dierentuin. Sinds enige jaren deden ze dat zo en het was een traditie geworden waar de man van was gaan houden. Dit jaar liep er echter ng iemand mee: de makelaar van hun droomhuis. Die zou vandg van zich laten horen, vanmorgen nog plechtig beloofd, met een tegenbod. En als de man het een ander zag doen ergerde hij zich luidruchtig, maar gezinsuitje of niet, vandaag keek hij om de haverklap op het heilig schermpje, of hij niet een oproepje gemist had. Of hij nog wel aanstond. En ander neurotisch gedrag. En ter hoogte van de tijgers voerde hij, terzijde van zijn gezin, het bevrijdende telefoontje. Even voorbij de pinguns nog een tweede en voor hij het zelf goed en wel door had, had hij als de eerste de beste permanent bereikbare doorgewinterde carrirepapa, tijdens een gezinsuitje in de dierentuin, tussen de flesjes limonade en de ijsjes door, per mobiele telefoon een huis gekocht.

donderdag 27 juli
Stap drie
Gistermiddag was de man nog vastbesloten in de trein gestapt, na twee zr enerverende dagen op huizenjacht te zijn geweest, dwars door zijn planning heen, om door de moordende hitte naar huis te rijden en dan in elk geval vandg nog een hele dag wat aan zijn opdrachten te kunnen werken. Maar hij kwam nergens toe. Als een gekooid dier liep hij door zijn nog onverkochte huis, draaide rusteloze, opgejaagde rondjes om de telefoon, zijn kansen overwegend en opnieuw overwegend, het ene scenario verwisselend voor het andere en toch maar weer terug naar het eerste, zichzelf tot rust en kalmte manend maar telkens toch weer opspringend uit zijn stoel, vanachter zijn computer, zichzelf aansporend toch iets te gaan den maar uiteindelijk alleen maar wachtend. Wachtend op het bevrijdend telefoontje van de makelaar waar hij gisteren met het hart in de keel een eerste bod op hun droomhuis had gedaan.

zondag 23 juli
Weekendje weg
met een kniesoor
Wat was het toch vreselijk allemaal, dacht de man dat hij Gerard Reve zo ongeveer citeerde terwijl hij de ontbijtzaal van het hotel rondkeek. Al die fatsoenlijke mensen die zwijgzaam met elkaar aan tafel gekookte eitjes zaten te eten. Met gewijde aandacht kuipjes doorzichtige jam en waterige margarine zaten open te peuteren. Kleffe witte puntjes en een plakje zweetkaas met mes en vork. Alsof het goddelijke traktaties waren, manna uit de hemel. Het servet uitgevouwen op schoot en omstebeurt opstaan om ng een croissantje te halen, of een glaasje vieze jus d'orange, want stel je voor dat iemand anders aan je tafeltje gaat zitten. En maar malen met die kaken, en mekaar in de gaten houden. En de wetenschap, inmiddels, dat hij hier en nu dus op geen enkele manier afstak bij deze mensen.

vrijdag 21 juli
Mierenneukertje
Hoewel de man de afgelopen dagen weer lekker bezig was geweest in zijn atelier, met twee leuke en betaalde opdrachten te gaan, lekker knutselen en prutsen, muziekje op de achtergrond, beetje meezingen, kopje koffie met een ateliergenoot, een praatje, had hij toch ergens weer dat aloude bezwaarde gevoel dat hij zich hier dus zomaar aan de verantwoordelijkheid van het gezinsvakantieleven onttrok om in zijn atelier zogenaamde kunst te gaan zitten knutselen. En dat dat eigenlijk niet mocht. Van wie het niet mocht, dat wist hij niet. Maar hij kon er maar n bedenken.

donderdag 13 juli
Droomhuis gezocht
Met een op funda gesprokkeld lijstje kandidaat-droomhuizen waren zijn vrouw en de man deze dagen op zoek geweest naar een nieuwe plek onder de zon. De meeste huizen van het lijstje vielen af. De beloofde vrijstaande stenen schuur, waar de man zijn atelier al in had gepland, bleek dan bijvoorbeeld niet veel groter dan een niet al te groot konijnenhok te zijn. En wat op funda nog de vrijstaande stenen schuur had geleken, was in werkelijkheid het huis van de buurman, de veel kleinere achtertuin tegelijk ook dens vrije uitzicht. De geheel naar eigen inzicht in te delen zolder-etage liet slechts de keuze tussen n klin kamertje, of twee pepkleine kamertjes. Het huis stond naast de plaatselijke boerenkroeg, met vrij uitzicht op het parkeerterrein en de vuilniszakken tegen het tuinhek of anders lag het bij nader inzien wel t ver weg van waar hun jongens op school gingen. En negentig vierkante meter bleek in het echt toch ook cht hl weinig te zijn. En huis bleef over. En huis dat steeds terugkeerde in de gesprekken, de dromen over de toekomst. En daarvan bleek dan dat er zeven landhuizen achter gebouwd gingen worden. Terzijde van het vrije uitzicht. Een domper dus. Maar later gingen ze zich toch afvragen, zijn vrouw en de man, of ze daar dan weer niet een beetje te stads mee omgingen. Te arrogant, te veeleisend. Dat het uiteindelijk wl een vrijstaand huis met een flinke tuin midden in de polder bleef. Hl wat meer dan de tussenwoning met balkon en rondom buren op je lip en in je nek. Kortom, het grote twijfelen was begonnen.

woensdag 12 juli
In de kring
Vandaag waren zijn jongens voor het eerst een dagje op hun nieuwe school, in hun nieuwe klas, met heel veel andere nieuwe kinderen bij hun nieuwe juffen. Om alvast een klein beetje te wennen, aan al die nieuwigheid, voor straks, na de vakantie. Papa zat met zijn oudste in de kring. Zijn oudste jongen, waarvan hij zich nog zo goed kon herinneren hoeveel tijd en geduld het had gekost hem met een gerust hart en zonder huilen in groep n achter te laten. Hoelang het had geduurd voor hij echt met plezer naar school ging. Hoe hij hem daarvr nog, jaren geleden alweer, dan maar weer van de peuterschool mee naar huis terug had genomen, omdat hij het niet meer aan kon zien, al dat bange verdriet. En nu zat hij daar, in die vreemde kring, naast een vreemde juf met allemaal vreemde ogen op hem gericht. Het kostte hem, zag papa, de grootste moeite de vragen van de juf te beantwoorden. Hoe hij heette, en waar hij vandaan kwam. Korte, nauwelijks verstaanbare antwoorden gaf hij. Hij vuurde ze af als pistoolschoten. Maar hij gf ze. Papa was trots als een pauw op zijn knul. En toen hij hem wat later op de ochtend voorzichtig lachend aan een spelletje mee zag doen, liep papa met tranen in zijn ogen zijn gesprek met de schooldirecteur tegemoet. Want papa was misschien wel nt zo zenuwachtig geweest.

In de kring 2
Zijn jongste zoon had het trouwens, volgens verwachting, heel anders aangepakt. Die kwam luid toeterend zijn klas uitrennen dat hij al ver nieuwe vrienden had, en tw nieuwe vriendinnen. En dat het llemaal druktemakers waren. En dat wilde papa best geloven. Dat verbaasde hem niks.

dinsdag 11 juli
Het groene, groene gras
Daar stapte de man de trein uit, met zijn jongens, na een lange, warme reis. Daar wandelden ze van het perron, het station, het stadje uit, de polder in, langs uitgestrekte weilanden naar de boerderij van hun vrienden. Al veertien jaar kwam hij hier, zo af en toe, om een paar daagjes tot rust te komen. Zich te laven aan het groen, de ruimte en de stilte. Al veertien jaar kwam hij hier vrienden bezoeken. Nu liep hij hier voor het eerst in de wetenschap dat hij er straks zou wonen. Dus ja, hij liep er toch een beetje anders dan normaal. Met een andere kijk op de zaak. Een ander gevoel in zijn bast. En al had hij er dan nog geen huis, voor het eerst kwam hij er thuis.

maandag 10 juli
Op orde
Het hele weekend waren zijn vrouw en de man hard aan het werk geweest hun huis voor te bereiden op de komst van de eerste kijkers. Met vereende krachten probeerden zij hun huis er nog net op tijd zoveel mogelijk uit te laten zien alsof er keurig nette mensen woonden die alles precies als het hoort voor elkaar hadden. Maar tch gezellig, ontspannen en sfeervol. Een hoognodig nieuw couponnetje vinyl in de keuken, vegen, stofzuigen, dweilen en poetsen en een klein overschot aan grote meubelstukken plus een laatste restantje bouwmateriaal het huis uit, naar het atelier. Een pontificaal boeket verse bloemen uit eigen tuin. Kasten die de afgelopen week in grote haast waren volgestouwd met allerlei rotzooi waarvan ze hadden gedacht dat het beter was dat de makelaar het niet zag en waarvan ze daarna zker hadden geweten dat het beter was dat het niet op funda kwam, werden uitgeruimd en opnieuw ingericht, keurig netjes volgens een systeem waar de man en zijn vrouw al vele jaren profijt van hadden kunnen hebben als ze maar niet altijd te lui waren geweest het in te voeren. En vanochtend stonden ze ndanks de vakantie op de gewone tijd op, om voor negenen, wanneer de eerste kijker stond gepland, nog snel even de laatste kruimeltjes van de grond te rapen, het aanrecht leeg te ruimen en droog te maken, het vatendoekje te verstoppen, een handdoek over de wasmand te gooien, een vergeten hoekje schoon te vegen, de bloemen recht te zetten en na een allerlaatste kritische blik met licht bezwaard gemoed het huis te verlaten. Want het huis zou wel denken..

zaterdag 8 juli
Het gum van de juf
Er werd ontzettend veel afscheid genomen en van alles voor het laatst gedaan, deze weken. En de man had het er moeilijk mee. Er werden hartelijke woorden gesproken, lieve kaartjes en mails, cadeautjes. Herinneringen opgehaald, aan hoe leuk het was met de man, met zijn vrouw, met hun jongens. Wat een leuk gezin men hen vond. En hoe het nu verder moest zonder. En ja, dat dd de man nogal wat. Dat men zich dat afvroeg. Want zelf zou hij daar niet zo op komen, eigenlijk. Tja. Ook zijn jongens hadden cadeautjes gekregen, van hun juffen en meesters en vriendjes. Vriendinnetjes. Zo had zijn oudste van zijn juf het gum van de juf gekregen, een zeer bijzonder cadeau. En twee pootjes en twee vleugeltjes van een kanarie, in een sigarendoosje. Die had de vader van de juf speciaal voor hem afgeknipt, omdat hij de zijne was kwijtgeraakt aan de kat. Zijn jongste had van zijn vriendinnetje een trui met een broek gekregen die hij onmiddellijk bij thuiskomst had aangetrokken en het hele weekend niet meer had uitgedaan. Hij ging er zelfs in naar bed. Dus kon de man het toch weer niet nalaten zich af te vragen waar ze eigenlijk aan begonnen waren. Met hun wilde plannen van het moet allemaal anders en beter. Dat het zo terugkijkend toch helemaal nog zo slecht niet leek.

vrijdag 7 juli
Huis te koop
Het bord hing nu een paar dagen aan het raam en het bijpassende liedje kreeg hij net meer uit zijn hoofd. Zijn huis stond inmiddels op funda, al was het zonder badkamer, en langzaam rijdend omhoog kijkende vreemdelingen waren ook al gesignaleerd. Maandag zouden de eersten de portiektrap beklimmen. De man vond het een vreemd idee. Hij kende iedere vierkante centimeter ervan, maar het voelde nu al een beetje als niet meer zijn huis.

donderdag 6 juli
Doet lijden
Vandaag namen zijn jongens afscheid van hun school. Hun meesters en hun juffen, hun klasgenootjes en vriendjes. Vriendinnetjes. Het was de laatste normale schooldag in twee hectische laatste weken van zomerfeesten, sportdagen, schoolreisjes, picknicks en circusvoorstellingen en vooral maar hlve daagjes naar school. Beladen met grote zakken chips en snoep, koeken en bonbons voor de meesters en juffen, kaarten met het nieuwe adres voor hun allerbeste vrienden en een cameraatje om de laatste schooldag mee vast te leggen, betraden ze hun lokalen. De juf van de oudste had een afscheidsboekje gemaakt, met foto's van zijn zoon op school. De jongste zat kraaiend een kadootje uit te pakken, van een zeer beteuterd vriendje dat hem, had zijn moeder op de kaart geschreven, hl erg zou gaan missen. De afgelopen weken had de man dat al heel vaak gehoord, dat men hem en zijn vrouw en zijn jongens heel erg zou gaan missen. De man had het daar moeilijk mee. Het maakte hem aan het twijfelen, omdat hij zag dat het wr was, al kon hij zich dat niet goed voorstellen. Daarom sloot hij zich er een beetje voor af, probeerde hij nuchter, en flegmatiek te blijven. Maar nu hij het vriendje van zijn jongste zoon in de ogen keek, lukte dat plotseling niet. Met zilte ogen en een dikke keel, een hart vervuld van twijfel, stapte hij op de fiets. Naar huis.

maandag 3 juli
Nieuw begin
Wat zijn beroep was, vroeg het formulier, het aanmeldingsformulier voor de nieuwe school van zijn jongens. Tja. Wat zou hij dr nou weer eens invullen, draalde de man. Op de opdrachtbevestiging van de makelaar stond hij als beeldend kunstenaar vermeld. De makelaar had dat blijkbaar overgenomen uit de koopakte van zeven jaar geleden. Toen durfde de man dat nog nt als beroep op te geven. Tegenwoordig hield hij het liever op een aarzelend freelance tekstschrijver. En dan schepte hij daar in noodgevallen zo'n beetje een soort van carrire als zelfstandige bij op. Nu twijfelde hij. Hij stond voor een nieuw begin tenslotte. Toen viel zijn oog op de schooltijden die de nieuwe school hanteerde. En zag hij dat zijn jongens het komend jaar niet alleen de wensdagmiddagen vrij zouden hebben, zoals nu het geval was, maar k de dinsdagmiddagen en zlfs de donderdagmiddagen! Dat was nieuw voor hem. Dat wist hij nog niet. Dat veranderde de zaak. Even stokte zijn adem. Toen vulde hij berustend en opgelucht zijn huisman in, op het stippellijntje.

zondag 2 juli
Het laatste moment
Ondanks de dampende hitte had de man besloten dat het vandaag de hoogste tijd was om een aantal laatste klusjes in huis te doen. Straks stond de boel op internet en konden ze ieder moment de eerste kijkers verwachten. En niet dat hij er nou een veel hogere opbrengst van verwachtte, het was eerder een merkwaardig soort eergevoel dat hem dreef, het zou toch aardig zijn wanneer er dan weer dorpels onder de deuren lagen, wanneer er geen blote peertjes meer aan stoffige snoertjes uit het plafond hingen, wanneer er een fatsoenlijk zeiltje op de keukenvloer lag. Allerlei details waar hijzelf al jren met liefdevolle vergevingsgezindheid overheen keek maar die hem nu, nu hij zijn huis met de kieskeurige blik van anderen bekeek, opeens storend in het oog sprongen. Dus terwijl het zweet van zijn aangezicht gutste, zaagde hij eindelijk zijn dorpels op maat, hing de lampen op die hij zijn vrouw vier jaar geleden voor haar verjaardag had gegeven, een lamp in de keuken, de spiegel in het halletje. Het medicijnkastje in de badkamer. Klusjes van niks, stuk voor stuk, maar allemaal enorme verbeteringen. En het lag voor de hand dat de man zich af zou vragen waarom hij dat allemaal niet eerder had gedaan, op een koelere dag lang geleden. Maar ja, wat kocht je daarvoor?

zaterdag 1 juli
De schone schijn
De dag voordat de makelaar langs zou komen, om wervende en flatteuze foto's te maken van het huis, had de man redderend en ontredderd door de kamers gedwaald. Om te redden wat er te redden viel. Om zoveel mogelijk rotzooi achter de discrete deuren van overvolle kasten te proppen en te stouwen, onder het bed en onzichtbaar boven op andere kasten weg te werken. En om wat niet weg te werken vel in elk geval af te stoffen, recht te leggen of netjes op te stapelen. Om zo in de brochure maar vooral op internet de schijn van het aangeprezen ruimbemeten vierkamer appartement een beetje op te houden. Dr zag hij bijvoorbeeld nog een flinke streep witte vogelschijt op de dubbele beglazing van n van de openslaande stolpdeuren naar het zonnig balkon aan de gezellige serre van de ruime kamer en suite met schuifdeuren voorzien van origineel glas in lood. De man haalde een nat lapje uit de keuken en poetste de witte streep fluitend van het glas. Een werkje van niks. Alleen zat er nu dus een vrij grote ovaalvormige wel zr schone vlek op het glas, waardoor het vrije uitzicht op de gezellige achtertuinen van de rustige onderburen er een heel stuk helderder uitzag dan door de rest van het dubbel glas in de hardhouten pui van 1996. De man besloot het grondiger aan te pakken, tenslotte was hij huisman. Hij maakte een emmertje warm sop, vond na enig zoeken een zeem en een rubberen trekker en waste voortvarend binnen- en buitenzijde van de openslaande stolpdeuren n de ramen ter linker- en rechterzijde daarvan. De hele benedenboel, zogezegd. Binnen een kwartier was het gepiept. Streeploos schoon meneertje. Wel viel het nu weer erg op hoe smerig de bovenlichten eigenlijk waren, zag de man. Dat was vast ook te zien op de foto. Een beetje gergerd haalde hij de keukentrap uit de diepe gangkast naast de ruime entree, om ook de bovenboel dan in godsnaam maar te zemen. Waarbij ondanks zijn mopperende pogingen dat te voorkomen zveel vuil water naar beneden liep dat hij zich mr dan een beetje gergerd genoodzaakt zag de benedenboel nog eens opnieuw te doen. Zo was hij dus uiteindelijk meer dan een uur bezig geweest een vogelpoepje van het raam te poetsen. Op de foto's van de makelaar zijn de zonbeschenen ruiten van de hardhouten achterpui uiteraard z overbelicht dat je van al die goedbedoelde inspanningen helemaal niets ziet.

 

 

2006JosvanVenrooij