Het Rotterdams Bewonerssteunpunt Alexanderpolder geeft vijf keer per jaar een krant uit met nieuws en achtergronden uit de wijk. Hier de aankondiging van een Sprookjeswandeling, aangevuld met een interview met de initiatiefneemster.

» De vier fazanten
en het oor
van de vreemdeling

een naverteld sprookje

Wie wel weer eens toe is aan iets leuks op multicultureel gebied, kan misschien meedoen aan de Sprookjeswandeling. In kleine groepjes wordt u dan een woensdagochtend lang meegevoerd langs verschillende adressen in het Lage Land waar u gastvrij ontvangen wordt, en getrakteerd op lekkere hapjes uit Marokko, snoepjes uit Irak en een bijzonder drankje uit bijvoorbeeld Suriname, Rusland of Turkije. Op ieder adres wordt u bovendien een aantal sprookjes voorgelezen en voorgedragen, door vrouwen en kinderen, uit allerlei landen en culturen. U zult ongetwijfeld gaan horen van de Turkse Nasreddin Hodja, die Jan en Alleman voor de gek houdt, en van de luie Gebrehakai, uit Eritrea. U zult zeker kunnen lachen om de Surinaamse spin Anansi, die bijna iedereen wel te slim af is. U komt misschien ook tot de ontdekking dat er een Marokkaanse versie van Sneeuwwitje bestaat, waarin Sneeuwwitje een jongen is. Zo maakt u tijdens een gezellige ochtend op een luchtige manier kennis met de cultuur van de buren. En met de buren zelf.

Renée van Oosterom, initiatiefneemster:

De Sprookjeswandeling is een idee van Renée van Oosterom. Zij las een oproep in de wijkkrant, van de deelgemeente, december vorig jaar. Een oproep om voorstellen in te dienen voor projekten die verschillende groepen wijkbewoners dichter bij elkaar zouden kunnen brengen. Ze dacht daar eens over na, verzon twee projekten en kreeg er, een beetje tot haar eigen verbazing misschien, meteen subsidie voor. Rond de kerstvakantie was dat. Vanaf februari is ze nu bezig met de voorbereidingen voor het eerste projekt, dat als motto heeft: de multiculturele samenleving.. een sprookje? Een initiatief om allochtone en autochtone vrouwen in de wijk op een speelse, luchtige manier kennis te laten maken met elkaars cultuur, elkaars zeden en gewoonten. Via het sprookje, dus.
"Ik hou zelf veel van verhalen", verklaart Renée dat uitgangspunt. "En zeker van sprookjes. Omdat daar een moraal inzit. Het gaat over goed en kwaad, en wie er dan wint van die twee. Maar er zit vaak ook humor in. Platte grappen, en volkswijsheden. Spanning en griezeligheid. Alles. Bovendien heeft een sprookje iets universeels. Iedereen kent het idee van een sprookje. Dat soort verhalen komt in ieder land voor. Volksverhalen, sterk verweven met de cultuur. Ze beginnen misschien niet overal met ‘er was eens..’, de basiselementen zijn vaak wel hetzelfde. Boze stiefmoeders, sprekende dieren, zielige kinderen. Verre reizen, raadsels en opdrachten. Je komt steeds dezelfde symbolen tegen, en dezelfde menselijke eigenschappen. Menselijke onhebbelijkheden zijn overal hetzelfde. Dat is wat die sprookjes ons vertellen: mensen zijn mensen, overal hetzelfde."
Daarnaast vond Renée het ook gewoon een goede titel, voor het projekt. De multiculterele samenleving.. een sprookje? Dat dekt de lading zo mooi. Zal dat ooit gaan werken, zo lijkt er gevraagd te worden, waarbij dat vraagteken dan toch in elk geval nog enige hoop lijkt te bieden. Het is niet zonder meer een sprookje, wil ze daar maar mee zeggen. De mogelijkheden zijn er weldegelijk. En het is een zeer actuele vraag natuurlijk, waar de laatste tijd veel aandacht voor is. Je hoeft de tv maar aan te zetten, de krant maar open te slaan, iedereen heeft er een Mening over. Met een hoofdletter. Maar zelf weet Renée niet zo goed wat ze er eigenlijk van moet vinden. Ingewikkeld, is het. Alles heeft ook zoveel kanten. Gemengde gevoelens, heeft ze erover, zo zou je het misschien kunnen zeggen.
"Was het eerst één pot gezapigheid, in Nederland, van pappen en nathouden maar.. nu is het voor mijn gevoel wel heel erg omgedraaid. Iedereen mag nu opeens van alles roepen. Er is een soort anti-stemming ontstaan. En gedeeltelijk kan ik die dan wel begrijpen, maar aan de andere kant.. ik heb twee Turkse collega’s gehad, en als je die dan wat beter leert kennen, dan snap je ook weer hoe het voor hen is, om hier te zijn. Je kunt niet zeggen: ‘dit zijn wij, en jij bent er later bijgekomen, dus pas jij je maar aan’. Zo werkt het niet. Als mens houd je van je eigen tradities, en van waar je vandaan komt. Dat hebben we ons in de jaren zestig niet gerealiseerd, hoe moeilijk het is om verschillende culturen te laten versmelten. En we hebben ons toen niet afgevraagd of we dat wel wilden. Maar nu zijn ze er. Veel zijn zelfs hier geboren. Maak er dus nu maar het beste van. En ik heb zelf helemaal niks met discussies. Al die praatprogramma’s vol meningen.. ik voel me daar niet prettig bij. Veel te zwaar. Ik ben meer iemand van het kleine kontakt. Daar geloof ik in. Dat werkt wel, volgens mij. Alles is op te lossen, als je maar probeert elkaar te begrijpen."