Droomhuis in
het Lage Land
 
In opdracht van het Rotterdams Bewonerssteunpunt Alexanderpolder, BsA, werd de familie Pleijte gevolgd bij het in eigen beheer bouwen van een nieuw huis. Een manier van bouwen waarvan de overheid hoopt dat het binnenkort een derde deel van de totale nieuwbouw uit zal maken.  
Dit is deel zeven in een serie die uiteindelijk uit dertien delen zou gaan bestaan.
De serie werd gepubliceerd in de wijkkrant, Het Lage Land, die in een oplage van 3000 vijf keer per jaar verschijnt en huis aan huis wordt verspreid.

Het bouwen is begonnen,
en dat is een hele opluchting

Je eigen huis bouwen. Op maat ontworpen, en ingedeeld naar je eigen, hoogstpersoonlijke wensen en ideeën. En nog betaalbaar ook. Voor Marcel en Monica Pleijte is dat een droom die werkelijkheid wordt. Zij schreven in op een project aan de Folkert Elsingastraat, waar de toekomstige bewoners, verenigd in een kopersvereniging, gezamenlijk negen woningen laten bouwen. In collectief particulier opdrachtgeverschap. Wij volgen de familie Pleijte in dat proces. Dit is deel zeven van een serie.

Eindelijk was hij daar: de grote dag. De Dag van de Eerste Paal. En overal was voor gezorgd. Het was bijvoorbeeld, voor het eerst in tijden, weer eens heerlijk en zonnig weer. Er was koffie met taart, in de partytent, of een lekker glaasje fris, en er kabbelde een zomers muziekje uit de boxen. Iedereen was er ook. De opdrachtgevers zelf natuurlijk, de toekomstige bewoners, met ouders en schoonfamilie. De architect, de procesbegeleider, de aannemer. Een fotograaf, de pers. Vertegenwoordigers van de woningcorporaties, de portefeuillehouder van de deelgemeente. Er werden mooie woorden gesproken, van doorzettingsvermogen en trots. Een groot moment voor de stad, en een voorbeeld dat navolging verdiende. Er was applaus. In de kavel waren de omtrekken van de drie drie-onder-een-kap-villa’s al uitgegraven, felgekleurde piketpaaltjes staken omhoog uit het zand om aan te geven waar de heipalen straks de grond in zouden gaan. De heimachine had de vlag in top. Alleen de heipalen. Die waren er niet. Tenminste.. nog niet. De vrachtwagen was onderweg, stond misschien wel in de file. En Marcel had het nog zó gezegd. Dat je béter de tiende of de elfde paal kon nemen, voor zo’n feestje. Daarvan wist je tenminste zeker dat die er was. Maar anderen wilden per se de eerste. Omdat er maar één écht de eerste was, en dat dat de eerste was. Dus daar stonden ze nou, zonder palen. Maar goed, er werd een grap gemaakt over voor paal staan, het programma werd omgegooid, er werden wat telefoontjes gepleegd en uiteindelijk kwam alles op zijn pootjes terecht. Onder een wat lacherig gejuich draaide een reusachtige oplegger met tien meterslange betonnen palen de Folkert Elsingastraat in, een paar laatste auto’s werden nog snel even wat verderop uit de weg geparkeerd, de eerste de beste paal werd hopla, in de touwen gehesen, waterpas gezet en met niet eens veel meer dan een half uur vertraging klonk het eerste galmende dreunen dat de komende vier dagen over Het Lage Land zou echoën ten teken dat tot zover in elk geval alle tegenslag was overwonnen. Dat er nu, om met Marcel te spreken, geen weg terug meer was. En bijvoorbeeld het onderhoud van de hoofdwatergang - weet u nog? de sloot langs de kavel? waarvoor een strook van vijf meter kostbare grond geheel vrij diende te worden gehouden? -  dat dat nou nog steeds niet helemáál is afgehandeld, dat verandert daar niets meer aan. Want in elk geval is het nu wél zo geregeld dat de gemeente dat stuk water gaat onderhouden. In plaats van het hoogheemraadschap. Vanaf de overkant. Of met een bootje. Zo is het geregeld. Dus waar ze nu precies nog over overleggen, dat weet Marcel ook niet, voor hem is het van de baan. Het bouwen is begonnen. En dat is toch een hele opluchting, want tot op het allerlaatst bléven er maar nieuwe stressvolle momenten opduiken. Zo moest de kopersvereniging naar de notaris. Om de leveringsakte voor de grond te passeren, en de negen individuele hypotheek-offertes. Het OBR, het ontwikkelingsbedrijf van de gemeente Rotterdam, wilde dit vóór 1 maart rond hebben. Verschillende kopers wilden van het OBR echter éérst zwart op wit de zekerheid dat het onderhoud van de hoofdwatergang geen gevolgen zou hebben voor de grond die ze op het punt stonden te kopen. Weer ándere kopers hadden van de daardoor ontstane vertraging gebruik gemaakt een goedkopere hypotheek te regelen. Wat in sommige gevallen méér tijd kostte dan voorzien, waardoor dus niet iedereen zijn hypotheek op tijd voor de notaris rond dreigde te zullen krijgen. En wéér anderen hún hypotheekofferte al zagen verlopen, met alle boetebedingen en rentestijgingen van dien. En dat had wel even voor een verhitte mail-wisseling gezorgd, ja. Harde woorden, waren er gesproken. Een vervelende toon, was er even gezet. Mensen die elkaar meteen aansprakelijk gingen houden voor hun eventuele financiële schade.. nee, dat was niet leuk. Niet nodig ook, vindt Marcel, want je moet die dingen in hun context zien. Er wás nou eenmaal vertraging. Als mensen in die tijd dan net een goedkopere hypotheek kunnen krijgen, is het logisch dat ze dat doen. En dan zijn ze toch óók maar weer afhankelijk van hun tussenpersoon, en van hun hypotheekverstrekker, of díe doen wat ze beloven. Het is niet per definitie onwil, of nalatigheid, wil hij maar zeggen. Misschien hadden diezelfde mensen, vóórdat er zo over die hoofdwatergang gezeurd ging worden, alles wel keurig netjes op orde. Je moet van tevoren geen moeilijkheden gaan maken. Straks heb je al ruzie met elkaar vóór je er goed en wel woont. En uiteindelijk zijn alle aktes ruim een maand later gepasseerd, zonder dat er íemand schade heeft geleden. Ziedaar. Nou ja, de vereniging hoeft, nu de bouw eenmaal begonnen is, voorlopig niet zo héél veel meer bijeen te komen, dus dan krijgt de zaak wel weer wat lucht en als maart 2007 de villa’s worden opgeleverd, is alles allang weer vergeten. Nu zijn er andere zaken die om de aandacht vragen. Zoals het ‘oude’ huis, dat te koop staat. Twee kijkers zijn er al geweest. En de inrichting van het nieuwe. De keuken is inmiddels besteld, strak Italiaans design van Duitse makelij, en nu ze van de aannemer gehoord hebben waar ze de tegels mogen uitzoeken, gaan Monica en hij binnenkort op pad voor een badkamer. En dan begint Monica toch ook al een beetje met een schuin oog naar de troep op zolder te kijken, of daar niet maar beter vast een heleboel van weg kan. Verkocht, of opgeruimd. Die gaat daar nogal planmatig mee om. Heel anders dan Marcel. Die is veel chaotischer, die zit nog lang niet in dat stadium. Die verhuist de hele rotzooi desnoods gewoon mee, eerst moet er nog van alles voor het huis gebeuren. De aannemer moet nog benaderd worden, over de open haard. Ze hadden namelijk bedacht toch ook maar een gasleiding aan te laten leggen. Stel dat zo’n open haard niet bevalt, dan is het toch handig als er vast een gasleiding ligt. Maar dat moet wel geregeld zijn vóór de vloer wordt gestort. En de aansluitpunten voor de keuken, moeten nog doorgegeven worden. De exacte plaats van de stopcontacten. Het is allemaal in de marge natuurlijk, maar ook dáár wil Marcel het goed geregeld hebben. Je houdt altijd dingen die je achteraf anders had willen doen, hij weet het, maar probeert het zoveel mogelijk te voorkomen.

Na ruim drie jaar vergaderen en ontwikkelen en de nodige tegenslag werd dinsdag 2 mei, om kwart over tien ’s ochtends de eerste paal geslagen voor de negen droomhuizen aan de Folkert Elsingastraat.
In Rotterdam is dit het eerste projekt dat op deze manier, in collectief particulier opdrachtgeverschap, van de grond komt.
Marcel Pleijte: “Ik ben heel blij dat er nu begonnen is met bouwen. De weg terug is nu afgesloten. Het is onafwendbaar geworden.”