Droomhuis in
het Lage Land
 
In opdracht van het Rotterdams Bewonerssteunpunt Alexanderpolder, BsA, werd de familie Pleijte gevolgd bij het in eigen beheer bouwen van een nieuw huis. Een manier van bouwen waarvan de overheid hoopt dat het binnenkort een derde deel van de totale nieuwbouw uit zal maken.  
Dit is het slot van een serie die uiteindelijk uit dertien delen zou gaan bestaan.
De serie werd gepubliceerd in de wijkkrant, Het Lage Land, die in een oplage van 3000 vijf keer per jaar verschijnt en huis aan huis wordt verspreid.

Het is hier helemaal super!

Je eigen huis bouwen. Op maat ontworpen, en ingedeeld naar je eigen, hoogstpersoonlijke wensen en ideeën. En nog betaalbaar ook. Voor Marcel en Monica Pleijte is die droom inmiddels werkelijkheid geworden. Ruim drie jaar geleden schreven zij in op een project aan de Folkert Elsingastraat, waar de bewoners, verenigd in een kopersvereniging, gezamenlijk negen woningen zouden laten bouwen. In collectief particulier opdrachtgeverschap. Wij hebben de familie Pleijte al die tijd gevolgd in dat proces. Dit is het dertiende en laatste deel van een serie. Het droomhuis is klaar.

“Moet je kijken wat een weids uitzicht! En overal waar je naar buiten kijkt zie je groen! Voor in de stad is dat toch uniek?!” Het enthousiasme van Marcel en Monica klatert aanstekelijk door de spiksplinternieuwe woonkamer. Ze wonen er nu een maand of vijf maar ze kunnen er eigenlijk nog altijd niet over uit: hun droomhuis is af! Er zijn héél wat hobbels genomen, er is héél wat water door de Maas gegaan, maar het is dan ook wel precies geworden wat ze hebben wilden. Hoe ze het samen hadden bedacht. In soms eindeloos lijkend overleg. Over de indeling van de kamers en de kleur van de metselsteen, de voegen, de tegels, de keuken, de vloer. Van de plattegrond van de hele kavel tot en met de exacte plaats van het lichtknopje op het toilet. En alles klopt. Het is helemaal goed. Nou ja, misschien hadden ze tóch nog een tweede buitenkraan moeten laten plaatsen, maar dát is dan ook alles. Een huis om trots op te zijn. En trots leiden ze ons rond.
Eerst de trap af, naar de kelder. Om de ergste troep maar vast gehad te hebben, lacht Marcel. Hier staan namelijk voorlopig nog even wat onuitgepakte verhuisdozen en incourante goederen opgeslagen, tegen het onbewerkte beton, maar volgend jaar, als de rest helemaal op orde is, zal er een huisbioscoopje van worden gemaakt. De zeer riante huiskamer met open keuken, glazen deuren en grote ramen aan drie kanten, biedt inderdaad ruim uitzicht op de verderop gelegen groene zoom, een uitgestrekt sportveld en, dichterbij, de eigen tuin rondom. Een betegeld terras terzijde en een iets dieper gelegen houten terras aan het water maken dat je altijd wel ergens in de zon kunt zitten. Of juist verkoeling kunt zoeken. En de beschoeiing die ze hebben laten slaan was dan misschien een wat prijzige grap, het heeft ze wel twéé extra meter tuin opgeleverd. Dat scheelt een slok op een borrel. Dat is de moeite waard. Dus daar komt straks de vijver, voor de schildpadden, wat struiken, en hier en daar een boompje. Langs de groene hekken die juist van de week zijn neergezet wordt vanmiddag nog klimop geplant. De schop staat al in de grond, de buurman is besteld, die komt een handje helpen. De zakken tuinaarde liggen in stapels te wachten. En als straks de hovenier geweest is, zegt Monica, dan ligt er lekker gras, en een tegelpad langs het huis en gaat de tuin er óók een beetje bij horen. Dan is het niet meer zo’n blubberzooi.
Een tweede trap voert naar een grote overloop. Niet via een in eeuwig halfduister gehuld trapgat, zoals in het vorige huis, maar dankzij een lang en breed dakraam badend in helder daglicht. Hier, op de eerste verdieping, liggen de badkamer, met ligbad en stoomcabine, een inloopkast en de drie slaapkamers. De bovenste verdieping tenslotte herbergt een L-vormige studeerkamer met dakterras en een logeerkamer. En bij ieder vertrek dringen dezelfde twee begrippen zich op: ruimte en licht. En het leuke is, voegen Marcel en Monica daar nog maar eens aan toe, dat géén van deze negen huizen hetzelfde is. Ze hebben allemaal hun eigen, op de bewoners afgestemde maatvoering en indeling. Waar de één koos voor een groot dakterras had de ander liever een extra kamer. De één dacht de woonkamer op de begane grond terwijl de ander er liever zijn praktijkruimte had. Het is allemaal héél anders dan bij de doorsnee nieuwbouwwijk. En natuurlijk hebben ze allemaal heus wel wat concessies moeten doen, aan regelgeving en welstandsvoorschriften, en aan het feit dat ze het soms met negen opdrachtgevers eens moesten worden, de voordelen wegen daar ruimschoots tegenop.
“In je eentje had je dit nooit voor elkaar gekregen. Financieel niet, want als je ergens een stuk grond koopt waar je iets op wilt laten zetten, zit je vanwege het budget ook al gauw aan een standaard cataloguswoning, en dus een beperkte keus. En stel dat wij dít huis nú tegen marktwaarde zouden moeten kopen, dan waren we ook twee ton duurder uitgeweest. Bovendien, doordat we hier met meerderen waren, is het ons ook een aantal keren gelukt de overheidskaders aan te passen. Die vijf-meter-strook voor het onderhoud van de sloot bijvoorbeeld, hebben we van de baan gekregen. En in plaats van de oorspronkelijk geplande vijftien woningen staan er nu maar negen. Ruimer, en met grotere tuinen.”
Als hier een projektontwikkelaar aan de gang was gegaan, wil Marcel maar zeggen, hadden er nu appartementen gestaan. Of gewoon rijtjeshuizen, in plaats van deze negen droomhuizen. En dát mag je gerust een succesverhaal noemen.
“We lopen hier echt rond met het gevoel: dit hebben wíj gemaakt. Een heerlijk gevoel. Er is natuurlijk ontzettend veel tijd en energie in gaan zitten. Vergaderen, overleggen, besluiten, en aan overheden sleuren. Er zijn een aantal heel spannende en stressvolle momenten geweest, zeker.. maar het is nu wél precíes het huis zoals wij het hebben wilden, en dat hadden we nóóit zo kant en klaar kunnen kopen. Het is het dus allemaal waard geweest.”

Marcel, Monica, Marit en Melle Pleijte voor hun deze zomer gereedgekomen droomhuis: “Er zijn heel wat hobbels genomen, en het heeft nogal wat spannende momenten opgeleverd, maar het is het allemaal waard geweest.”