Het water aan de lippen

Je eigen huis bouwen. Op maat ontworpen, en ingedeeld naar je eigen, hoogstpersoonlijke wensen en ideeën. En nog betaalbaar ook. Voor Marcel en Monica Pleijte is dat een droom die werkelijkheid wordt. Zij schreven in op een project aan de Folkert Elsingastraat, waar de toekomstige bewoners, verenigd in een kopersvereniging, gezamenlijk negen woningen laten bouwen. In collectief particulier opdrachtgeverschap. Wij volgen de familie Pleijte in dat proces. Dit is deel elf van een serie.

Het einde komt nu toch echt in zicht. De steigers zijn definitief van het bouwterrein verdwenen, de villablokken staan fier overeind, scherp afgetekend tegen de lucht, de afwerking binnenin is in volle gang en héél even heeft het er op geleken dat de negen droomhuizen alleen nog maar kalm en gestaag hun voltooiing hoefden te bereiken om vervolgens betrokken te worden door hun trotse en gelukkige bedenkers. Dat alles onder controle was, daar leek het op. Dat er nu echt niks meer tegen kon zitten. Weliswaar had de bouw een kleine vertraging opgelopen, door toch vrij veel onwerkbare dagen, maar de opleverdata waren nu in elk geval vastgesteld en dat gaf zekerheid. Dan kon de rest: de inrichting, het plaatsen van de keuken en de verhuizing, tenminste ook gepland worden. En het was misschien wel een beetje een strakke planning geworden, geven Marcel en Monica toe, met gerust wat behelpen hier en daar, maar in principe nog goed te doen.
“De opleverdata liggen verspreid tussen 30 maart en 23 april. Telkens wordt er één huis opgeleverd. Dat van ons op 5 april. Eerst was dat de tiende maar wij hebben gevraagd of dat vervroegd kon worden naar de vijfde. Dan zit je nét voor Goede Vrijdag en Pasen. Dat zijn dagen waarop er in de bouw toch niet veel gebeurt, maar voor ons zijn het vier hele dagen waarin een hoop gedaan kan worden. Dat was gelukkig geen probleem en daar zijn we vooral erg blij om omdat we op 26 april onze verhuizing gepland hebben staan. Vóór 1 mei moeten we namelijk onze huidige woning verlaten.”
Dat klinkt hardvochtiger dan het is, legt Marcel er snel bij uit, want de koper van hun oude huis heeft zich altijd zéér flexibel opgesteld, en ook nu zou hij met zelfs twéé maanden extra uitstel geen moeite hebben gehad, ware het niet dat hij zijn hypotheek er voor over zou hebben moeten sluiten. Tegen een hogere rente uiteraard. En dat is méér dan je van elkaar mag verwachten. Vandaar dus dat er eind april hoe dan ook verhuisd wordt. Kort dag inderdaad, met de oplevering slechts drie weken eerder.
“Het wordt krap, want de woning is nog zo goed als kaal, we moeten alles er nog in aanbrengen, maar we hadden het zó bedacht: Als eerste laten we op de eerste en tweede verdieping de spachtelpoets op de wanden aanbrengen. Dan kunnen daar de vloeren worden gelegd en de slaapkamers ingericht. Op de begane grond worden twee dagen vóór de verhuizing de keuken en de open haard eerst nog geplaatst, dus om daar dan óók de wanden en de vloeren nog te doen, dat wordt hoogstwaarschijnlijk gekkenwerk. De spullen voor de huiskamer laten we daarom tijdelijk opslaan. Monica heeft offertes opgevraagd bij verhuisbedrijven en dat kon allemaal. De badkamer en de toiletten zitten er bij de oplevering al in, dus in principe kúnnen we er dan wonen.”
En zo leek het er dus inderdaad even op dat alles onder controle was. Dat er nu echt niks meer tegen kon zitten. Maar schijn bedriegt. Het lot had namelijk toch nog een onaangename verrassing in petto. Want de badkamer en de keuken en de toiletten mogen er misschien allemaal op tijd inzitten, of er dan ook water uit de kraan komt, dát staat nog te bezien. Dat is nog allerminst zeker. Marcel lacht, maar het is als een boer met kiespijn. Hij is aangeslagen. Beduusd. En hij heeft er slecht van geslapen. Wat bleek, niet zo lang geleden? De nutsbedrijven, dus: gas, licht, water, telefoon en kabeltv, konden niet garanderen dat hun aansluitingen vóór de opleverdata gerealiseerd zouden zijn. Waarmee, kortgezegd, de hele oplevering nu weer op losse schroeven is komen te staan, omdat de aannemer officieel verantwoordelijk is voor die aansluitingen en dus pas oplevert wanneer die er zijn. Marcel reconstrueert een burocratisch verhaal.
“In mei zijn we begonnen met bouwen. Een normaal mens zou denken: dan benader je meteen die nutsbedrijven, zodat die hun leidingen op tijd aan kunnen leggen. Wij dachten dat ook. Maar dat kán niet, want, en dat is weer één van die beroemde regeltjes: je kunt die nutsbedrijven pas benaderen wanneer je definitief een huisnummer hebt toegewezen gekregen. Wij hadden bouwnummers, maar dat volstaat blijkbaar niet. Pas in november maakte de deelgemeente die huisnummers bekend. De nutsbedrijven zijn toen meteen benaderd maar die contacten verliepen vanaf het begin vrij moeizaam. Bovendien heeft Rotterdam tegenwoordig een leidingenburo, dat coördineert wat er waar zoal aan leidingen de grond in gaat, om gevaarlijke situaties te voorkomen, en je voelt het al aan komen natuurlijk, daar moest een vergunning aangevraagd worden. En daar moest op gewacht worden. Met de meeste aansluitingen lijkt het nu, op het állerlaatste moment, nog goed te komen, behalve met die van het waterbedrijf. Dat is begin januari al eens opnieuw benaderd, door de aannemer, met de vraag waarom men niets van zich liet horen, en dat was, werd er toen gezegd, omdat er geen definitief smp was. Dat staat, dacht ik, voor stedebouwkundig maatvoerend plan. Daarin wordt in detail aangegeven hoe de straat er uit komt te zien. En in plaats van daar dan contact over op te nemen, gaan ze dus gewoon zitten wachten! Zo’n waterbedrijf zit er volgens mij totaal niet mee wat dit voor gevolgen heeft, voor de mensen. Die bekijken het púúr burocratisch. Maar goed, op een gegeven moment was er dan een vergunning van het leidingenburo, dat smp was in orde en wij dachten: nu kunnen ze aan de slag. Néé, zei het waterbedrijf, dat kan níet, want nú moet er nog een offerte aangevraagd worden. Ik snap er niks van want je kunt níet naar een ander waterbedrijf stappen. En tot op de dag van vandaag is er dus ook nog eens géén offerte ontvangen.”
En zo ligt het lot van Marcel en Monica, en de andere acht kopers, in handen van het waterbedrijf. Als dat de aansluitingen niet op tijd realiseert, kan de aannemer niet opleveren en kan niemand zijn droomhuis nog betrekken. Met alle gevolgen van dien, verzucht Marcel.
“Wij gaan hier schade door lijden. Wij hebben allerlei mensen ingepland staan, daar kunnen we misschien nog een beetje mee schuiven maar dan gaat al gauw de teller lopen. Die keuken kunnen we twee weken uitstellen, daarna moeten we bijbetalen. Als wij opeens veel meer spullen tijdelijk moeten opslaan, gaat dat extra geld kosten. En als wij op 26 april een matras in ons nieuwe huis neer kunnen gooien, dan vinden wij het best, zover zijn we al. Dan sturen we de kinderen wel een tijdje uit logeren. Maar als er niet op tijd wordt opgeleverd, dan zullen we tijdelijk andere woonruimte moeten vinden. En erg optimistisch ben ik er niet over. Ik vroeg het onze architect, die kent het klappen van de zweep, en die zag het ook somber in. Dan weet ik genoeg.”  

Dit interview heeft een week geleden plaatsgevonden. Inmiddels is van het waterbedrijf een offerte ontvangen. Toch wordt er niet volgens planning opgeleverd. Na een inspectie achtte de architect het verstandiger dit voorlopig minimaal een week te verschuiven. Naast het aansluitprobleem met de nutsbedrijven zijn er naar zijn oordeel teveel zaken bouwkundig niet gereed.

©JosvanVenrooij